Milion mysli dziennikarzy internetowych z ALA

Taki fajny kontrast - modna sukienka, modne pantofle i paznokcie z ziemi. Miło było znów zanurzyć się we wspomnieniach, dosyć nieoczekiwanie i niespecjalnie. Nie wymuszenie. Po prostu chciałam pomóc w ogródku. Babcia męczyła się z haczką i nie chciała aby ją wyręczać, miałam tylko przesunąć plandekę. Ależ co zobaczyłam pod nią? Moich starych przyjaciół z dzieciństwa, którym robiłam basen i których zabierałam do zoo. Stado dżdżownic, stonogę, jakiegoś dziwnego robaka i dwa pancerniki. To takie proste i nieprzystojące pannie siedemnastoletniej, ale nie mogłam im przecież pozwolić się rozdeptać. Już dawno zapomniałam jakie to fajne uczucie gdy się trzyma dżdżownicę w ręku. To niesamowite ale chyba znów wehikuł czasu przesunął wskazówki. Pokazałam stare koleżanki mamie, stwierdziła, że jestem obrzydliwa. Pewnie tak, bo glizdy do sukienki to dodatek niezbyt wysmakowany. Za to zdziwieniu mojego kota nie było końca - jeden który mnie rozumie. Ten wężowaty robak był fascynujący. Wspaniale tak odkrywać siebie na nowo, być sobą chociaż nie przystoi. Nie udawać, nie wybrzydzać. Zapomniałam całkiem, że plastyczna ziemia rośnie w pączkach. Kolejna niespodzianka. To nie glina tylko plastyczna ziemia - tłumaczyłam babci gdyż wiem, bo jako miniaturka siebie szukałam jej z zapałem. Była świetnym dodatkiem do ciast z piasku. Kolejna lekcja, po tym jak przypomniałam sobie o zapachu fiołków i innych maleńkich kwiatach, które może z racji wyższego wzrostu przestałam dostrzegać. A może po prostu byłam nieczuła. Wracając do ogródka to dostałam zhakanego przez babcię żonkila - przez przypadek. Dałam mamie w myśl zasady, którą kierowałam się będąc dzieckiem - wszystkie piękne kwiatki są dla mamy. I ten jej uśmiech. Warto było przypomnieć sobie jakie to uczucie mieć paznokcie z ziemi.

hexa1492