Milion mysli dziennikarzy internetowych z ALA

Stoją pod sklepem, piwo w łapskach i gromki śmiech, zero akceptacji, zero tolerancji. Pokolenie zero. Wszyscy szarzy, tacy sami. Włosy na jeża od drugiego roku życia aż do śmierci.

To były tylko skarpetki, różowo-białe skarpetki. Chłopcy z pod sklepu niczym małpki w stadzie stadne zachowania zachowali.  Zachowali się jak stadne małpki  w stadzie, nierozumne z racji nierozwiniętego dostatecznie mózgu w porównaniu z homo sapiens.

To były tylko stokrotki, zwyczajnie stokrotki, które spacerując zrywałam. Jakieś dwie idiotki ruszyły szarżą z okrzykiem – bój się dziwko- idiotki. A to były tylko stokrotki. Być może weszłam na ich małpie terytorium.

Najgorsze jest to, że to wszystko działo się na mojej świętej ziemi, która zawsze witała mnie z otwartymi ramionami. Ziemia nasiąknięta duchami, młodością, beztroską. Teraz bezczeszczona. Obcy najeźdźcy deptali ją swoimi brudnymi stopami zostawiając ślady. Nosiła teraz okrutne znamiona pokolenia zero. Tam, gdzie kiedyś witał mój uśmiech zostały jedynie zgliszcza butelek, niekiedy strzykawek. Zostawiłam list, nie oczekuję jednak odpowiedzi. Oni nie będą już diamentami. Nasiąknięci uprzedzeniami, których faszerowano ich od wieków będą jedynie węglem na opał.

Powiem Wam jak będzie wyglądało ich życie. Właśnie teraz przegapiają moment, w którym powinni wziąć życie we własne dłonie i przekierować na właściwą im drogę. Pewnego dnia obudzą się otoczeni gromadką wspaniałych dzieci i uświadomią sobie, że to jedyne marzenie, które udało im się spełnić. Ta świadomość będzie im towarzyszyła przez resztę ich dni. Dalej, szczerze nie wiem co zrobią… .

hexa1492